Το Πρώτο Πρωινό των Διακοπών

Υπάρχει μια φράση που ακούω ξανά και ξανά.

«Κοιμηθήκαμε επιτέλους.»

Όχι:
«Περάσαμε τέλεια.»

Όχι:
«Φάγαμε υπέροχα.»

Όχι:
«Είδαμε πολλά.»

«Κοιμηθήκαμε επιτέλους.»

Και κάθε φορά σκέφτομαι το ίδιο πράγμα.

Πόσο κουρασμένοι πρέπει να είμαστε για να γίνεται ο ύπνος είδηση.

Για να ξυπνάς ξεκούραστος και να νιώθεις την ανάγκη να το πεις σε κάποιον.

Οι περισσότεροι άνθρωποι φτάνουν στις διακοπές τους κουβαλώντας πολλά περισσότερα από μια βαλίτσα.

Κουβαλούν υποχρεώσεις.

Αγωνίες.

Εκκρεμότητες.

Μια μόνιμη αίσθηση ότι κάτι τους περιμένει.

Και το παράξενο είναι πως πολλές φορές δεν το καταλαβαίνουν ούτε οι ίδιοι.

Το καταλαβαίνουν όταν κοιμηθούν.

Όταν ξυπνήσουν χωρίς ξυπνητήρι.

Όταν πιουν τον καφέ τους χωρίς να κοιτάζουν την ώρα.

Όταν περάσει μια ολόκληρη ώρα χωρίς να βιάζονται για τίποτα.

Τότε αρχίζει να επιστρέφει κάτι που έλειπε.

Όχι η ενέργεια.

Κάτι πιο βαθύ.

Η αίσθηση ότι δεν χρειάζεται να βρίσκεσαι συνέχεια σε επιφυλακή.

Ότι για λίγο, έστω για λίγες μέρες, μπορείς απλώς να υπάρξεις.

Και ίσως τελικά αυτή να είναι η πραγματική αξία των διακοπών.

Όχι να γεμίσεις τη μέρα σου.

Αλλά να αδειάσεις λίγο το βάρος που κουβαλάς.