Δεν Ξέρουμε Πια να Σταματάμε

Υπάρχει κάτι που παρατηρώ όλο και περισσότερο.

Οι άνθρωποι ξεκινούν διακοπές, αλλά δεν αφήνουν ποτέ πραγματικά πίσω τους την καθημερινότητα.

Το κινητό παραμένει στο χέρι.

Τα email συνεχίζουν να έρχονται.

Οι εκκρεμότητες ταξιδεύουν μαζί τους.

Το σώμα βρίσκεται δίπλα στη θάλασσα.

Το μυαλό όμως είναι κάπου αλλού.

Το βλέπω συχνά.

Κάποιος κάθεται για καφέ στην αυλή.

Μετά από λίγα λεπτά πιάνει το κινητό.

Το αφήνει.

Το ξαναπιάνει.

Όχι γιατί συνέβη κάτι σημαντικό.

Από συνήθεια.

Σαν να μην ξέρει τι να κάνει με αυτά τα λίγα λεπτά ησυχίας.

Και ίσως να μην φταίει.

Έχουμε συνηθίσει να είμαστε συνεχώς απασχολημένοι.

Να απαντάμε.

Να οργανώνουμε.

Να προλαβαίνουμε.

Να σκεφτόμαστε το επόμενο πράγμα πριν τελειώσει το προηγούμενο.

Γι’ αυτό και η ξεκούραση δεν έρχεται πάντα την πρώτη μέρα.

Μερικές φορές χρειάζεται χρόνο.

Χρειάζεται να θυμηθείς κάτι που κάποτε ήταν φυσικό.

Πώς είναι να μην κάνεις τίποτα.

Πώς είναι να μη βιάζεσαι.

Πώς είναι να αφήνεις τη μέρα να κυλά χωρίς να προσπαθείς να τη γεμίσεις.

Και ίσως τελικά εκεί να αρχίζει η πραγματική ξεκούραση.