Στον Κισσό, η Σιωπή Έχει Δική της Φωνή

Ο Κισσός δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει.

Δεν ανοίγει μπροστά σου πανοραμικές θέες ούτε σε καλωσορίζει με εικόνες που διεκδικούν την προσοχή σου από το πρώτο λεπτό.

Κάνει κάτι πολύ πιο σπάνιο.

Σε αγκαλιάζει.

Καθώς πλησιάζεις το χωριό, ο δρόμος χάνεται μέσα στις καστανιές, τις οξιές και τα πλατάνια. Το φως φιλτράρεται ανάμεσα στα φύλλα, ο αέρας γίνεται αισθητά πιο δροσερός και οι ήχοι του κόσμου μένουν πίσω, σαν να αποφάσισαν ότι δεν ανήκουν εδώ.

Στον Κισσό δεν κοιτάζεις μακριά.

Κοιτάζεις γύρω σου.

Και, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να κοιτάζεις και λίγο μέσα σου.

Στην καρδιά του χωριού στέκει η Αγία Μαρίνα.

Απ' έξω μοιάζει λιτή, σχεδόν ταπεινή.

Όμως μόλις περάσεις το κατώφλι της, όλα αλλάζουν.

Το βλέμμα σταματά πάνω στο ξυλόγλυπτο τέμπλο, ένα από τα σημαντικότερα έργα εκκλησιαστικής ξυλογλυπτικής του Πηλίου. Κάθε λεπτομέρεια, κάθε φύλλο, κάθε μορφή μοιάζει να σμιλεύτηκε με την ίδια υπομονή που χρειάζεται η φύση για να μεγαλώσει ένα δέντρο.

Για λίγες στιγμές, δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις πού τελειώνει το δάσος και πού αρχίζει η τέχνη.

Ακόμη και η σιωπή ακούγεται διαφορετική εδώ.

Δεν είναι απόλυτη.

Είναι γεμάτη από το θρόισμα των φύλλων, από ένα μακρινό κελάηδημα, από τον αέρα που περνά ανάμεσα στα κλαδιά.

Σαν το ίδιο το δάσος να αναπνέει γύρω σου.

Έξω από τον ναό, τα καλντερίμια οδηγούν σε μονοπάτια που χάνονται κάτω από τη σκιά των δέντρων.

Δεν σε βιάζουν να τα περπατήσεις.

Σε προσκαλούν.

Κάθε στροφή αλλάζει την υφή του φωτός.

Άλλοτε ο ήλιος χρυσίζει τις πέτρες.

Άλλοτε το πράσινο των φύλλων απλώνεται σαν φυσική οροφή πάνω από το μονοπάτι, δημιουργώντας μια δροσιά που δύσκολα περιγράφεται με λόγια.

Εδώ δεν αναζητάς το επόμενο αξιοθέατο.

Απολαμβάνεις την ίδια τη διαδρομή.

Και όταν έρθει η ώρα να καθίσεις σε μια μικρή ταβέρνα της πλατείας, δεν θα σε περιμένει ένα επιτηδευμένο μενού.

Θα σε περιμένει ό,τι χάρισε η εποχή.

Κάστανα όταν το δάσος τα προσφέρει.

Άγρια χόρτα όταν έρθει η ώρα τους.

Μανιτάρια όταν τα ευνοήσει η βροχή.

Στον Κισσό, η κουζίνα ακολουθεί τον ρυθμό της φύσης και όχι τις απαιτήσεις του ημερολογίου.

Ίσως αυτό να είναι που κάνει το χωριό τόσο ξεχωριστό.

Δεν προσπαθεί να γίνει κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι.

Δεν ακολουθεί τον θόρυβο.

Δεν κυνηγά τις εντυπώσεις.

Παραμένει πιστό στον δικό του ρυθμό.

Κι αυτός ο ρυθμός είναι σπάνιος.

Γιατί σου θυμίζει ότι η ηρεμία δεν βρίσκεται πάντα εκεί όπου ανοίγεται ένας μεγάλος ορίζοντας.

Μερικές φορές βρίσκεται εκεί όπου το δάσος κλείνει απαλά γύρω σου και σου χαρίζει κάτι που δύσκολα συναντάς πια.

Χώρο να ακούσεις τις σκέψεις σου.

Και μια σιωπή που, τελικά, έχει τη δική της φωνή.

Aspa P.