Το Δωμάτιο Είναι Μόνο η Αφορμή

Κανείς δεν θυμάται πραγματικά το δωμάτιο όπως νομίζουμε.

Δεν θυμάσαι μετά από χρόνια τα τετραγωνικά.

Ούτε τη ντουλάπα.

Ούτε το πλακάκι του μπάνιου.

Θυμάσαι άλλα πράγματα.

Θυμάσαι πώς κοιμήθηκες.

Θυμάσαι εκείνο το πρωινό που ξύπνησες χωρίς να πεταχτείς αμέσως από το κρεβάτι.

Θυμάσαι ότι κοιμήθηκες τόσο βαθιά που δεν άκουσες καν το ξυπνητήρι.

Κάποιες φορές οι άνθρωποι κατεβαίνουν αργά για πρωινό και μου λένε σχεδόν απολογητικά:

«Άργησα για το check-out… δεν άκουσα τίποτα.»

Και χαμογελάω κάθε φορά.

Γιατί συνήθως πίσω από αυτή τη φράση κρύβεται τεράστια κούραση.

Άνθρωποι που είχαν μήνες να κοιμηθούν πραγματικά βαθιά.

Που ξυπνούσαν συνέχεια μέσα στη νύχτα.

Που ακόμα και στον ύπνο τους παρέμεναν σε ένταση.

Και κάπου εδώ, μέσα σε λίγες ήσυχες μέρες, το σώμα αρχίζει επιτέλους να αφήνεται.

Ίσως τελικά αυτό να ψάχνουμε όταν ταξιδεύουμε.

Όχι μόνο ένα όμορφο δωμάτιο.

Αλλά εκείνη τη σπάνια αίσθηση ότι για λίγο δεν χρειάζεται να είμαστε συνέχεια σε επιφυλακή.

Ίσως τελικά το δωμάτιο να είναι μόνο η αφορμή.