Όταν Σταματάς να Κοιτάς την Ώρα

Υπάρχει μια στιγμή στις διακοπές που πάντα μου αρέσει.

Δεν είναι όταν φτάνεις.

Δεν είναι όταν ανοίγεις τη βαλίτσα.

Δεν είναι ούτε όταν βλέπεις για πρώτη φορά τη θάλασσα.

Είναι πολύ πιο απλή.

Είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι έχει περάσει ώρα και δεν έχεις κοιτάξει ούτε μία φορά το ρολόι.

Ούτε το κινητό.

Ούτε την ώρα στην οθόνη.

Τίποτα.

Και τότε καταλαβαίνεις κάτι.

Δεν βιάζεσαι.

Δεν έχεις κάπου να είσαι.

Δεν σε κυνηγάει κάτι.

Για λίγες ώρες, ίσως και για λίγες μέρες, ο χρόνος σταματά να σε σπρώχνει.

Θυμάμαι έναν επισκέπτη που μου είπε κάποτε:

«Νόμιζα ότι είχα κάτσει δέκα λεπτά στο μπαλκόνι. Είχε περάσει πάνω από μία ώρα.»

Και χαμογέλασα.

Γιατί αυτό δεν συμβαίνει συχνά πια.

Οι περισσότεροι από εμάς ζούμε με το βλέμμα στην επόμενη ώρα.

Στην επόμενη υποχρέωση.

Στο επόμενο πράγμα που πρέπει να γίνει.

Ίσως γι’ αυτό οι διακοπές δεν είναι μόνο ένας άλλος τόπος.

Ίσως να είναι η σπάνια ευκαιρία να θυμηθείς πώς είναι να μην μετράς συνεχώς τον χρόνο.

Και όταν συμβεί αυτό, κάτι μέσα σου ησυχάζει.