Three Stops You Won't Forget

Αν μου έλεγαν ότι έχω μόνο μία μέρα για να δείξω σε κάποιον γιατί αγαπώ το Πήλιο, δεν θα τον πήγαινα ούτε σε δέκα χωριά ούτε σε πέντε παραλίες.

Θα ακολουθούσα μια διαδρομή που έχω προτείνει αμέτρητες φορές.

Μηλιές.

Βυζίτσα.

Πινακάτες.

Τρία χωριά.

Τρεις διαφορετικές διαθέσεις.

Σαν να αλλάζει ο τόπος πρόσωπο καθώς προχωράς.

Ξεκινάς από τις εντυπωσιακές Μηλιές.

Ένα χωριό που σε αναγκάζει να σηκώσεις το βλέμμα.

Η εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών.

Ο ζωδιακός κύκλος.

Τα χειρόγραφα του Ρήγα Φεραίου και των αγωνιστών της Επανάστασης στο μουσείο ΨΥΧΗΣ ΑΚΟΣ.

Ο παλιός σιδηροδρομικός σταθμός.

Η αίσθηση ότι η ιστορία βρίσκεται παντού γύρω σου.

Ύστερα έρχεται η Βυζίτσα.

Και ξαφνικά ο τόνος αλλάζει.

Δεν είναι η ιστορία που σε τραβά περισσότερο.

Είναι η ομορφιά.

Τα αρχοντικά.

Τα καλντερίμια.

Τα πλατάνια.

Η πλατεία.

Ένα γλυκό του κουταλιού ή λίγο μέλι ανθέων που τελικά γίνεται αφορμή να καθίσεις περισσότερο απ’ όσο είχες υπολογίσει.

Και όταν νομίζεις ότι η διαδρομή έχει ήδη δώσει όσα είχε να δώσει, έρχονται οι Πινακάτες.

Ήσυχες.

Χωρίς θόρυβο.

Χωρίς βιασύνη.

Μόνο η θέα προς τον Παγασητικό και ο ήχος του νερού από την πηγή της πλατείας.

Οι παλιοί λένε πως όποιος πιει από αυτό το νερό επιστρέφει ξανά.

Δεν ξέρω αν ισχύει.

Ξέρω όμως ότι ελάχιστοι φεύγουν χωρίς να σταθούν για λίγο σιωπηλοί κοιτάζοντας τη θέα.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο κομμάτι αυτής της διαδρομής.

Δεν θυμάσαι μόνο τα χωριά.

Θυμάσαι πώς σε έκανε να νιώσεις το καθένα.

Aspa P.

If I had only one day to show someone why I love Pelion, 

I would follow a route I have recommended countless times.

Milies.

Vizitsa.

Pinakates.

Three villages.

Three different moods.

As if the landscape changes its character with every stop.

The journey begins in the impressive village of Milies.

A place that makes you look up.

The Church of the Archangels.

The zodiac circle.

The manuscripts of Rigas Feraios and the fighters of the Greek War of Independence preserved in the PSYCHIS AKOS Museum.

The old railway station.

The feeling that history is all around you.

Then comes Vizitsa.

And suddenly the tone changes.

It is no longer history that captures your attention.

It is beauty.

The mansions.

The stone-paved paths.

The plane trees.

The village square.

A spoon sweet or a taste of local blossom honey that somehow becomes a reason to stay longer than you planned.

And just when you think the route has already given you everything it had to offer, you arrive in Pinakates.

Quiet.

Unhurried.

Unassuming.

Just the view of the Pagasetic Gulf and the sound of water flowing from the village spring.

The locals say that anyone who drinks from that spring will return one day.

I do not know whether the legend is true.

What I do know is that very few people leave without standing for a moment, quietly taking in the view.

And perhaps that is the most beautiful part of this journey.

You do not only remember the villages.

You remember how each one made you feel.

Aspa P.