Μια Ιστορία Αγάπης και Έρωτα

Αγαπημένε επισκέπτη,
Αν διαβάζεις αυτές τις γραμμές,
σημαίνει πως για λίγο θα μοιραστούμε τον ίδιο χώρο.
Και ίσως τον ίδιο ρυθμό.
Το λέμε ξενοδοχείο,
αλλά στην αλήθεια είναι κάτι πιο μικρό και πιο μεγάλο μαζί.
Ένας κόσμος ήσυχος. Ειλικρινής.
Ένας τόπος που δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει —
μόνο να σε χωρέσει.
Τα πρωινά εδώ ξεκινούν αργά.
Με καφέ.
Με ένα quote στο πινακάκι του παραθύρου.
Με μουσική του Μάνου Χατζιδάκι να κυλά απαλά,
όχι για ατμόσφαιρα,
αλλά γιατί έτσι η μέρα βρίσκει τον σωστό της τόνο.
Πιστεύω πως το πραγματικό πολυτελές
δεν είναι αυτό που ξεχωρίζει τους ανθρώπους,
αλλά αυτό που τους αγκαλιάζει.
Εδώ είσαι καλοδεχούμενος όπως κι αν αγαπάς,
όποιον κι αν αγαπάς.
Με ή χωρίς κατοικίδιο.
Με ή χωρίς λέξεις.
Με όποιο σώμα, όποια ιστορία, όποιο ταξίδι κουβαλάς.
Εδώ δεν κάνουμε εξαιρέσεις.
Κάνουμε χώρο.
Η φιλοξενία εδώ δεν είναι επάγγελμα.
Είναι προσωπική μου υπόθεση.
Με νοιάζει να φας καλά.
Να σου δείξω τα μέρη που δεν γράφονται στους οδηγούς.
Να κολυμπήσεις σε νερά που σε ησυχάζουν.
Να νιώσεις την ιστορία του βουνού των Κενταύρων
και της θάλασσας των Αργοναυτών
σαν κάτι ζωντανό, όχι σαν αφήγημα.
Ακόμη και η καθαριότητα εδώ
είναι πράξη φροντίδας.
Γιατί τίποτα δεν γίνεται μηχανικά.
Η Βικτώρια, πολύτιμη συνεργάτιδα,
μας θυμίζει καθημερινά τι σημαίνει να επιμένεις στη ζωή.
Βγήκε ζωντανή από τη μάχη με τον καρκίνο
και έφερε μαζί της δύναμη, ελπίδα, ένωση.

Και η μητέρα μου…
Ό,τι αγγίζεις σε αυτόν τον χώρο
έχει περάσει πρώτα από τα χέρια της.
Χέρια φροντίδας.
Χέρια που ξέρουν να προσφέρουν χωρίς αντάλλαγμα.
Αυτή είναι η δική μου ιστορία έρωτα και αγάπης.
Όχι τέλεια.
Αληθινή.
Κι αν τελικά φύγεις λίγο πιο ήρεμος απ’ ό,τι ήρθες,
αν νιώσεις πως κάπου ανήκες έστω για λίγο,
τότε όλα έχουν γίνει σωστά.
Με φροντίδα,
Άσπα