Τρεις Στάσεις που Δεν Ξεχνιούνται

Αν μου έλεγαν ότι έχω μόνο μία μέρα για να δείξω σε κάποιον γιατί αγαπώ το Πήλιο, 

Θα ακολουθούσα μια διαδρομή που έχω προτείνει αμέτρητες φορές.

Μηλιές.

Βυζίτσα.

Πινακάτες.

Τρία χωριά.

Τρεις διαφορετικές διαθέσεις.

Σαν να αλλάζει ο τόπος πρόσωπο καθώς προχωράς.

Ξεκινάς από τις εντυπωσιακές Μηλιές.

Ένα χωριό που σε αναγκάζει να σηκώσεις το βλέμμα.

Η εκκλησία των Παμμεγίστων Ταξιαρχών.

Ο ζωδιακός κύκλος.

Τα χειρόγραφα του Ρήγα Φεραίου και των αγωνιστών της Επανάστασης στο μουσείο ΨΥΧΗΣ ΑΚΟΣ.

Ο παλιός σιδηροδρομικός σταθμός.

Η αίσθηση ότι η ιστορία βρίσκεται παντού γύρω σου.

Ύστερα έρχεται η Βυζίτσα.

Και ξαφνικά ο τόνος αλλάζει.

Δεν είναι η ιστορία που σε τραβά περισσότερο.

Είναι η ομορφιά.

Τα αρχοντικά.

Τα καλντερίμια.

Τα πλατάνια.

Η πλατεία.

Ένα γλυκό του κουταλιού ή λίγο μέλι ανθέων που τελικά γίνεται αφορμή να καθίσεις περισσότερο απ’ όσο είχες υπολογίσει.

Και όταν νομίζεις ότι η διαδρομή έχει ήδη δώσει όσα είχε να δώσει, έρχονται οι Πινακάτες.

Ήσυχες.

Χωρίς θόρυβο.

Χωρίς βιασύνη.

Μόνο η θέα προς τον Παγασητικό και ο ήχος του νερού από την πηγή της πλατείας.

Οι παλιοί λένε πως όποιος πιει από αυτό το νερό επιστρέφει ξανά.

Δεν ξέρω αν ισχύει.

Ξέρω όμως ότι ελάχιστοι φεύγουν χωρίς να σταθούν για λίγο σιωπηλοί κοιτάζοντας τη θέα.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο κομμάτι αυτής της διαδρομής.

Δεν θυμάσαι μόνο τα χωριά.

Θυμάσαι πώς σε έκανε να νιώσεις το καθένα.