Το Τρενάκι του Πηλίου που Άντεξε στον Χρόνο

Υπάρχουν παλιά τρένα.

Υπάρχουν ιστορικές διαδρομές.

Υπάρχουν μουσεία που φυλάσσουν αντικείμενα από άλλες εποχές.

Το Τρενάκι του Πηλίου δεν ανήκει ακριβώς σε καμία από αυτές τις κατηγορίες.

Γιατί δεν βρίσκεται πίσω από κάποιο γυαλί.

Δεν είναι μια ανάμνηση.

Δεν είναι ένα έκθεμα.

Εξακολουθεί να ταξιδεύει.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο εντυπωσιακό απ' όλα.

Όταν ξεκίνησε τη διαδρομή του στα τέλη του 19ου αιώνα, το Πήλιο ήταν ένας διαφορετικός τόπος.

Οι δρόμοι ήταν λιγότεροι.

Τα αυτοκίνητα δεν υπήρχαν.

Τα χωριά επικοινωνούσαν διαφορετικά μεταξύ τους.

Οι άνθρωποι ταξίδευαν με άλλους ρυθμούς.

Κανείς τότε δεν μπορούσε να φανταστεί ότι περισσότερο από έναν αιώνα αργότερα, το ίδιο τρένο θα συνέχιζε να σφυρίζει ανάμεσα στα πλατάνια και τις πέτρινες γέφυρες.

Το έργο σχεδιάστηκε από τον Ιταλό μηχανικό Εβαρίστο Ντε Κίρικο, πατέρα του διάσημου ζωγράφου Τζόρτζιο ντε Κίρικο.

Για την εποχή του θεωρήθηκε τεχνικό επίτευγμα.

Οι γέφυρες.

Οι στροφές.

Η χάραξη της γραμμής πάνω στις πλαγιές του βουνού.

Τίποτα δεν ήταν εύκολο.

Κι όμως δημιουργήθηκε μια διαδρομή που μέχρι σήμερα μοιάζει να ανήκει απόλυτα στο τοπίο.

Σαν να ήταν πάντα εκεί.

Όμως η ιστορία του δεν ήταν πάντα εύκολη.

Οι εποχές άλλαξαν.

Οι δρόμοι άνοιξαν.

Τα αυτοκίνητα έγιναν γρηγορότερα.

Οι συνήθειες των ανθρώπων άλλαξαν.

Κάποτε το τρένο σταμάτησε.

Και για πολλούς φάνηκε πως το ταξίδι είχε τελειώσει.

Αλλά δεν τελείωσε.

Γιατί υπήρχαν πράγματα που δεν μπορούσαν να αντικατασταθούν.

Όχι η ταχύτητα.

Όχι η πρακτικότητα.

Η εμπειρία.

Σήμερα κανείς δεν ανεβαίνει στο Τρενάκι του Πηλίου επειδή είναι ο γρηγορότερος τρόπος να φτάσει στις Μηλιές.

Ανεβαίνει για τη διαδρομή.

Για τον ήχο των τροχών πάνω στις ράγες.

Για τα πέτρινα γεφύρια που μοιάζουν να αιωρούνται πάνω από το πράσινο.

Για τις εικόνες που εμφανίζονται ξαφνικά πίσω από κάθε στροφή.

Γιατί για λίγο ο χρόνος φαίνεται να κυλά διαφορετικά.

Και ίσως εκεί να βρίσκεται το μυστικό της αντοχής του.

Το Τρενάκι του Πηλίου δεν επιβίωσε επειδή ήταν το πιο γρήγορο.

Ούτε επειδή ήταν το πιο σύγχρονο.

Επιβίωσε επειδή προσφέρει κάτι που γίνεται όλο και πιο σπάνιο.

Τη χαρά της διαδρομής.

Σε έναν κόσμο που βιάζεται διαρκώς, το μικρό αυτό τρένο συνεχίζει να κάνει ακριβώς το αντίθετο.

Σταματά.

Παρατηρεί.

Ταξιδεύει.

Και μας θυμίζει ότι μερικές φορές το πιο όμορφο κομμάτι ενός ταξιδιού δεν είναι το πού θα φτάσεις.

Είναι όλα όσα θα δεις μέχρι να φτάσεις εκεί.

Aspa P.