Το Δωμάτιο που Ζητούν Ξανά

Υπάρχουν άνθρωποι που, πριν καν μου πουν τις ημερομηνίες τους, μου κάνουν μία άλλη ερώτηση.

«Το δωμάτιο που είχαμε είναι ελεύθερο;»

Γιατί δεν μιλούν απλώς για ένα δωμάτιο.

Μιλούν για μια ανάμνηση.

Για λίγες μέρες που θυμούνται ακόμα.

Για έναν καφέ στο ίδιο μπαλκόνι κάθε πρωί.

Για ένα βιβλίο που τελείωσε στις διακοπές.

Για εκείνη την αίσθηση ότι δεν βιάζονταν πουθενά.

Τα χρόνια περνούν.

Οι άνθρωποι αλλάζουν.

Άλλοι επιστρέφουν με ένα παιδί στην αγκαλιά.

Άλλοι με έναν καινούργιο σκύλο.

Άλλοι με περισσότερες ιστορίες απ’ όσες είχαν την προηγούμενη φορά.

Κι όμως, πολλές φορές ζητούν το ίδιο δωμάτιο.

Το ίδιο κλειδί.

Την ίδια πόρτα.

Το ίδιο μπαλκόνι.

Σαν να θέλουν να συνεχίσουν από εκεί που σταμάτησαν.

Και τότε καταλαβαίνω πως κάποια δωμάτια παύουν να είναι απλώς δωμάτια.

Γίνονται μέρος μιας ανάμνησης.

Aspa P.