Θα τα Πούμε του Χρόνου

Υπάρχει μια φράση που ακούω συχνά όταν έρχεται η ώρα της αναχώρησης.

«Θα τα πούμε του χρόνου.»

Πάντα μου άρεσε αυτή η φράση.

Ίσως γιατί δεν ακούγεται σαν αποχαιρετισμός.

Ακούγεται σαν συνέχεια.

Κάποιοι επιστρέφουν κάθε καλοκαίρι.

Άλλοι κάθε λίγα χρόνια.

Και κάθε φορά που περνούν ξανά την πόρτα του ξενοδοχείου, είναι σαν να συνεχίζεται μια κουβέντα που είχε μείνει στη μέση.

Δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις.

Με μερικούς θυμάμαι ακόμη και πώς πίνουν τον καφέ τους.

Σε ποιο τραπέζι προτιμούν να κάθονται.

Τι τους αρέσει να έχουν στο πρωινό τους.

Και όσο περνούν τα χρόνια, οι επισκέψεις παύουν να μοιάζουν με κρατήσεις.

Γίνονται κάτι πιο γνώριμο.

Κάτι πιο ανθρώπινο.

Η πρώτη μέρα γίνεται εύκολα δεύτερη.

Η δεύτερη τρίτη.

Και πριν το καταλάβεις, φτάνει πάλι η στιγμή του αποχαιρετισμού.

Μέχρι την επόμενη φορά.

Γιατί μερικές φορές οι πιο όμορφες σχέσεις στη φιλοξενία δεν χτίζονται σε ένα καλοκαίρι.

Χτίζονται σιγά-σιγά, χρόνο με τον χρόνο.

Aspa P.