Στη Δράκεια η Ιστορία Δεν Έφυγε Ποτέ

Υπάρχουν τόποι που διατηρούν το παρελθόν τους σε βιβλία, αρχεία και επετειακές ομιλίες.

Και υπάρχουν τόποι όπου το παρελθόν εξακολουθεί να κατοικεί ανάμεσα στους ανθρώπους.

Η Δράκεια ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Ανεβαίνοντας προς το χωριό, τίποτα δεν προετοιμάζει τον επισκέπτη για το ιδιαίτερο βάρος που κουβαλά αυτός ο τόπος. Η πρώτη εντύπωση είναι εκείνη μιας πηλιορείτικης πολιτείας με ευγένεια, μέτρο και αρμονία. Καλλιεργημένες πλαγιές, παραδοσιακή αρχιτεκτονική και ένας οικισμός που μοιάζει να διατηρεί αναλλοίωτη την αξιοπρέπειά του απέναντι στον χρόνο.

Όμως η Δράκεια δεν αποκαλύπτεται με την πρώτη ματιά.

Χρειάζεται να μείνεις λίγο περισσότερο.

Να αφουγκραστείς.

Να παρατηρήσεις.

Κάποια στιγμή αντιλαμβάνεσαι πως εδώ η ιστορία δεν αντιμετωπίζεται ως ανάμνηση.

Αντιμετωπίζεται ως παρουσία.

Στις 18 Δεκεμβρίου 1943, η κοινότητα βρέθηκε αντιμέτωπη με μία από τις πιο σκοτεινές στιγμές της Κατοχής. Εκατόν δεκαοκτώ αθώοι κάτοικοι εκτελέστηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, αφήνοντας ένα τραύμα που δεν έσβησε με το πέρασμα των δεκαετιών.

Θα ήταν εύκολο να περιορίσει κανείς τη Δράκεια σε αυτή την τραγωδία.

Θα ήταν όμως άδικο.

Γιατί η ταυτότητα του χωριού δεν διαμορφώθηκε μόνο από την απώλεια.

Διαμορφώθηκε και από την αντοχή.

Από την επιμονή να συνεχιστεί η ζωή.

Από την απόφαση μιας κοινότητας να μη μετατρέψει τον πόνο σε λήθη.

Εδώ η μνήμη δεν υψώνει τη φωνή της.

Δεν ζητά συγκίνηση.

Δεν διεκδικεί εντυπώσεις.

Στέκεται με αξιοπρέπεια, όπως στέκονται οι άνθρωποι που έχουν συμφιλιωθεί με την ιστορία τους χωρίς να την ξεχάσουν.

Ίσως γι' αυτό η Δράκεια αφήνει ένα τόσο ιδιαίτερο αποτύπωμα στον επισκέπτη.

Δεν σε κερδίζει μόνο με την αισθητική της.

Σε φέρνει αντιμέτωπο με κάτι βαθύτερο.

Με την επίγνωση ότι υπάρχουν τόποι όπου οι γενιές δεν συνδέονται απλώς με συγγένειες, αλλά με κοινές δοκιμασίες, κοινές απώλειες και κοινή μνήμη.

Καθώς ο ήλιος γέρνει πάνω από τον Παγασητικό και οι σκιές μεγαλώνουν, ο τόπος αποκτά μια σχεδόν τελετουργική γαλήνη.

Όχι θλίψη.

Γαλήνη.

Τη γαλήνη που γεννιέται όταν ένας τόπος έχει το θάρρος να θυμάται.

Και ίσως τελικά εκεί να βρίσκεται η ουσία της Δράκειας.

Όχι μόνο σε όσα συνέβησαν.

Αλλά στον τρόπο με τον οποίο επέλεξε να συνεχίσει να ζει.

Γιατί σε αυτό το χωριό του Πηλίου, η ιστορία δεν ανήκει στο παρελθόν.

Παραμένει ένα ζωντανό κομμάτι του παρόντος.

Aspa P.