Η Πορταριά, το Σαλόνι του Πηλίου

Αν η Μακρινίτσα είναι το καφενείο του βουνού, η Πορταριά είναι το σαλόνι του.

Ένας τόπος που δεν αποκαλύπτεται με θόρυβο. Σε κερδίζει μέσα από τις λεπτομέρειες. Από εκείνες που περνούν απαρατήρητες στους βιαστικούς και μένουν αξέχαστες σε όσους παρατηρούν.

Το νερό κατεβαίνει αδιάκοπα από τις πλαγιές και διασχίζει το χωριό όπως το κάνει εδώ και αιώνες. Οι σκιές των πλατανιών αλλάζουν θέση μέσα στη μέρα. Πίσω από ψηλές μάντρες κρύβονται αυλές γεμάτες χρώματα, φροντισμένες από ανθρώπους που συνεχίζουν μια παράδοση παλαιότερη από τη μνήμη τους.

Η Πορταριά γνώρισε πλούτο, εμπόριο και ακμή. Το μετάξι ταξίδεψε από εδώ προς μακρινές αγορές και οι κάτοικοί της επέστρεφαν από την Ευρώπη και την Αίγυπτο φέρνοντας μαζί τους νέες ιδέες, αισθητική και τρόπο ζωής. Αυτή η κληρονομιά αποτυπώθηκε στα αρχοντικά, στις ξυλόγλυπτες λεπτομέρειες, στις αυλές και στην αίσθηση ευγένειας που διατηρεί ακόμη το χωριό.

Κι έπειτα υπάρχει το Μονοπάτι των Κενταύρων.

Ίσως η πιο γνωστή διαδρομή της Πορταριάς.

Όμως η αξία του δεν βρίσκεται μόνο στη φυσική ομορφιά.

Βρίσκεται στην ατμόσφαιρα.

Το νερό συνοδεύει κάθε βήμα. Η βλάστηση αγκαλιάζει το μονοπάτι. Οι ήχοι του βουνού γίνονται η μόνη συντροφιά. Νωρίς το πρωί, όταν η υγρασία παραμένει ακόμη πάνω στα φύλλα και ο κόσμος δεν έχει εμφανιστεί, καταλαβαίνει κανείς γιατί οι αρχαίοι τοποθέτησαν εδώ τις ιστορίες των Κενταύρων.

Σε αυτό το κομμάτι του Πηλίου, ο μύθος δεν παρουσιάζεται ως αφήγηση. Αναδύεται σχεδόν φυσικά μέσα από το τοπίο.

Επιστρέφοντας στο χωριό, η καθημερινότητα παίρνει ξανά τη θέση της. Μια κουβέντα στην πλατεία. Ο ήχος του νερού. Ένας καφές κάτω από τα πλατάνια. Το φως που αλλάζει πάνω στις πέτρινες προσόψεις καθώς περνά η ώρα.

Κανένα από αυτά δεν διεκδικεί την προσοχή σου.

Κι όμως, όλα μαζί συνθέτουν τον χαρακτήρα της Πορταριάς.

Ίσως γι' αυτό δεν μένει στη μνήμη ως ένα ακόμη χωριό του Πηλίου.

Μένει ως μια εμπειρία.

Ως ένας τόπος που συνδυάζει αρχοντιά και απλότητα, ιστορία και καθημερινότητα, φύση και ανθρώπινη παρουσία με τρόπο που δύσκολα συναντά κανείς αλλού.

Και όταν φύγεις, θα διαπιστώσεις ότι δεν θυμάσαι μόνο όσα είδες.

Θυμάσαι κυρίως τον τρόπο που σε έκανε να αισθανθείς.

Aspa P.