Η Τσαγκαράδα Δεν Είναι Ένα Χωριό

Υπάρχουν μέρη που τα γνωρίζεις με έναν χάρτη.

Και υπάρχουν μέρη που τα γνωρίζεις περπατώντας.

Η Τσαγκαράδα ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Δεν αποκαλύπτεται με την πρώτη ματιά.

Δεν είναι ένα χωριό που το βλέπεις από μακριά και λες «το κατάλαβα».

Θέλει χρόνο.

Θέλει βήματα.

Θέλει να χαθείς λίγο μέσα της.

Ένα καλντερίμι που στρίβει ανάμεσα στα δέντρα.

Ένα αρχοντικό που εμφανίζεται πίσω από μια πέτρινη μάντρα.

Μια γωνιά που δεν είχες προσέξει πριν από λίγο.

Και ξαφνικά, εκεί που πριν από λίγα λεπτά έβλεπες μόνο πράσινο, ανοίγεται μπροστά σου το Αιγαίο.

Σαν να ήταν πάντα εκεί και απλώς περίμενε να το ανακαλύψεις.

Υπάρχουν πρωινά που η ομίχλη κατεβαίνει χαμηλά.

Τυλίγει τα δέντρα.

Κρύβει τις αποστάσεις.

Μαλακώνει τα περιγράμματα.

Και για λίγο η Τσαγκαράδα μοιάζει να κρατά τα μυστικά της μόνο για εκείνους που βρίσκονται μέσα της.

Και ύστερα υπάρχει ο πλάτανος.

Ο χιλιόχρονος πλάτανος.

Όχι ως αξιοθέατο.

Όχι ως φωτογραφία.

Αλλά ως παρουσία.

Στέκεται εκεί εδώ και αιώνες.

Έχει δει γενιές να περνούν από κάτω του.

Έχει ακούσει ιστορίες που χάθηκαν.

Ονόματα που ξεχάστηκαν.

Ζωές που άλλαξαν.

Κι όμως παραμένει εκεί, ατάραχος.

Ίσως γι' αυτό η Τσαγκαράδα μένει τόσο έντονα στη μνήμη.

Όχι γιατί έχει ένα συγκεκριμένο σημείο που πρέπει να δεις.

Αλλά γιατί σε κάνει να νιώθεις ότι κάθε γωνιά της έχει μια ιστορία να σου ψιθυρίσει.

Και όταν φεύγεις, δεν θυμάσαι μόνο τον πλάτανο.

Ή την ομίχλη.

Ή τη θέα προς το Αιγαίο.

Θυμάσαι την αίσθηση ότι βρέθηκες σε ένα μέρος που δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει.

Και ακριβώς γι' αυτό το καταφέρνει.

Aspa P.