Δεν Υπάρχει Ένα Πήλιο

Πολλοί άνθρωποι έρχονται στο Πήλιο για πρώτη φορά πιστεύοντας πως ξέρουν τι θα συναντήσουν.

Ένα βουνό.

Μερικά παραδοσιακά χωριά.

Λίγες όμορφες παραλίες.

Κάποια μονοπάτια.

Και κάπως έτσι αρχίζει το ταξίδι.

Μόνο που το Πήλιο έχει έναν παράξενο τρόπο να διαψεύδει τις πρώτες εντυπώσεις.

Γιατί δεν υπάρχει ένα Πήλιο.

Υπάρχει το Πήλιο των πλατανιών και των πετρόχτιστων καλντεριμιών.

Το Πήλιο των χωριών που μοιάζουν να έχουν σταματήσει τον χρόνο.

Το Πήλιο των μικρών πλατειών όπου μια στάση για καφέ καταλήγει να κρατήσει ώρες.

Υπάρχει όμως και το άλλο.

Το Πήλιο των απόκρημνων βράχων.

Των κρυφών κολπίσκων.

Των παραλιών που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν βρίσκεσαι ακόμη στο ίδιο βουνό.

Κάποιοι επισκέπτες ερωτεύονται τις Πινακάτες.

Άλλοι τη Μηλίνα.

Άλλοι τον Μυλοπόταμο.

Άλλοι το τρενάκι.

Και υπάρχουν κι εκείνοι που θυμούνται περισσότερο μια διαδρομή παρά έναν προορισμό.

Ένα πρωινό φως μέσα από τα δέντρα.

Μια στροφή με θέα τον Παγασητικό.

Ένα χωριό που δεν υπήρχε στον αρχικό τους σχεδιασμό.

Ίσως αυτό είναι που κάνει το Πήλιο τόσο ξεχωριστό.

Δεν αποκαλύπτεται με την πρώτη επίσκεψη.

Πάντα μένει κάτι για την επόμενη φορά.

Ένα χωριό που δεν πρόλαβες να δεις.

Μια παραλία που σου πρότειναν την τελευταία μέρα.

Μια διαδρομή που άφησες για αργότερα.

Και κάπως έτσι, πολλοί άνθρωποι φεύγουν με την ίδια σκέψη:

«Θα χρειαστεί να ξαναέρθουμε.»

Aspa P.